تبلیغات
خلوت دل - و بهونه یارونه

+++++
خلوت دل
لب بباید دادو دل را جا گرفت همچون جلال ****تا که مرغ عاشقی خود زین قفس بیرون شود
لطفاً در نظر سنجی سایت شرکت فرمایید. متشکرم

بازدید : مرتبه
تاریخ : دوشنبه 25 مهر 1390

خَوَر داذِن که کشور گُر گِرُتِه                      وَ سی دُنیا خُوشَم کُتُرّ گِرُتِه

خیال کِردُم که جَر وابی دوباره                     خُمَه آماذه کِردُم وَ طیارَه

  

وصیت هم نِوشتُم اهل حونَه                          اگر مُردُم نَخونیتو غَمونَه

غمونه هم سی مُ فَی یَی نذارِه                           کمی زِل تَر بِرَم موقَی شِکارَه

اما کی نَه زَنُم با تیرکَمونَم                              مونیشناسُم وُ نَه اصلاً خُو نَونُم

همی پُرسوون پُرسوون رَه گِرُتُم                       جَوابمَه یَهَو وَو مال گِرُتُم

کِرَو ایما مِن تِهرون مَعطَلیمو                           مثِ بُزلِ مِن زِرَه تَلیمو

تلیفون پُشت تلیوفون وُ موبایلُم                      اول پُرسی وَ می کِردِن وَحالُم

یَه دَفَ حالمُه ایکردِن فراموش                    خِشو حرف ایزَنُ مو کِردِمی گوش

خَوَر داذِن وَمو یارونَه ایذِن                             وَمو یارونَه یِ ماهونَه ایذِن

اگر یارونَ دان دنیا بِهِشتِه                             ایگُن ای قانونَه محموذ نِوِشتِه

مو ایگُوتُم کِه ای کار  اِشتبایَه                      وُ می گُتِن کِه تو خونِت مُبا یَه

گِذَر کوتا زمان یارونَه اومَه                          وَ قَلِیَل بِداذِن تا وَ کومَه

حِسابی بازکِردِن کارتِ عابِر                        مِن سِمَه ایزَیی پیل وَیبی حاضِر

دکوندارَل خِشو خوشحال بیذِن                   سَرِ هَر ما وَ پیلَل ای رَسیذِن

یَه چَن ماهی کِه فیشَل اومَه حونَه                 یَهَو پیرَه زَنَل گَشتِن دِیونَه

یکی نفرین یکی بَد وَ یکی زار             یکی هم خُش بِدِه کارِ وَ بازار

همه ایگُن کِه پیلِ نَفتِمونِه                           اگر قَطِش کِنِن هم سُختِمونِه

یکی ایگُ که یاذُم وَ گِذَشتَه                       که هیمَه داشتیم پُشتَه وَ پُشتَه

یکی ایگُ تلُمبَم سوخت نذارِه                       یکی ایگُ که اوضام زارِ زارِه

وَشانس ایما خُ ای خاگَم گِرونِه                  وَ قیمَت هَم کِنونِ زَعفَرونِه

موقبلاً خُم وَ شَهری شِعر گُتُم                        وَ یار ونَه خُ مو ایراذ گِرُ تُم

«بعد از این ایران گلستان می شود                 در دکانها نان ارزان می شود»

ولی گُتِن که ایشا خُت فِروشِیت                   خَورَل اولَتَه هَر رو وَ گوشیت

یَه روزی هَم  مُونَه وَرپیچَناذِن                    مِنِ ماشی مُنَه چی گو نِهاذِن

هَفَش دَه ساعَتی مِهمون بیذُم                      یَه بَندی سَر تِیَم کَرس ایشَنیذُم

ای کارَل خوبشو یاذآوَری بی                       اگر چه سی تَنُم دَردآوَری بی

اگر دیذی تو بَندِ بَرقِ  مادَر                         خُت ایفَهمی کِه مو چی گُم بِراذَر

خلاصه سیت بِگُم کَیفور بیذم !               مِنِ یَه چِشمَلِی منفور بیذُم

مُ اَر سیتو بگُم مَه بِهتَرَی بو                        نَگُم سیم بِتَهرِه دردِ سرَی بو

مِنِ ری شهریارُم [1]شرمِسارُم                           رَفیقَلِ شَهیذمَ هَم رو نَذارُم

مِنِ جَنگِ خِدامو خون بِداذِن                       سَرِ ای مَملَکَت خُ جون بِداذِن

زَبون یَه پَستَلی مِث سَگِ هاری                   من ایکه(مِنَیکه) مِنِ ریشو شَرمساری

وَ می پُرسی تو اَی حا لو عزیزُم                         مِنَونم فیشَلَه وَ چِه بِریزُم

اگر اِ ی صِفرَلَ کورِش کِنیمو                 وَیا ای فیشَلَه گورِش کِنیمو

تو بِگَی مَه کَسی کارَه مو دارِه                 نَه پیل ایخَیم نَه هَم ایخَیم ادارِه

فقط بِلِن که ما هیمَه بیاریم                       وَسی ای نونِمو گَندُم بکاریم

بَلیمون[2] هَم کِه خُ اوقاف نذارِه                   خذا رحمت کنِه او شبانکارِه

یَه اسبی  یَه خَری یَه ماگَی سَوزی                   وَ هَفپُشتِ خِمو هَم ایذِه روزی

اگر ما مِثِ جاپون نَفت داشتیم؟!                 وَجَی بَرد و کلوخ طلا ایکاشتیم

وَلی افسوس که ایران هیچ نذارِه                        نَذارَه کِه یِه کارخونَی بِیارِه

قَذیمَل خُ تِیول این پاذشا بی                        وَهر شاهی که اِنگاری خِذا بی

ولی ایسُ خُ ما کِه شا نَذاریم                        پَ سیچِ سِی یَه نون در انتظاریم

اگر اَویِ سِییِ هَم زیرِ پامون                             اگر بوهِه کِه هَم نی یا رِیامون

وَمو ایگُن کِه ای اَو سِه وَ تاریک                  نَه سی نَسلِ مِنِ سی نَسلِ باریک

کَمَر باریکَلی بَعدَاً اِیایِن                               وَ مو ایگُن کِه اونگَل نَسلِ مایِن

                    وَمو ایگُن کِه ای قَذ سَهمِمونِه                      بَقِیَه یِ چِیَل بایَد بِمونِه

هَمَه مَردُم یُ نَه باید بِذونِه                          بَقِیَه یِ چِیَل سی  نَوَمونِه  

خذا دونِ که ایما چِی خُ نَیذیم            دَر ایِ عمری که تا وَیچُ رَسیذیم       

یَه روز جنگ وُ یَه روز سازندگی بی               یُه چَن سالی هم بازَندَگی بی

وَ ما گُتِن که نفت اَرزون بیذِه                          مِنِ ا و تَش هَم چی نَرَسیذِه

یَه هَش سالی هَم جَرُّ سیاسَت                          تَمام اِیمانَلَ بُ مِن فَلاکَت

بدهکاریِ سردارِ گَپو نَه                               هَمَش وابی سی ای دَورَه بِهونَه

اِی شیش سال هَم کِه جَرّ وَ بَی جِهانِه                ی ُهَم وابِیذِه سیِ اِیما بِهانه

وَسِی دووَرِمون هَم بِی جِهازِیم                           وَدُنبالِ یِنیِم دُنیا بِسازیم

وَجَی مَردُم کِنِن خدمتگذاری                        تمام فِکرَلَ اِیذِن فراری

یَه دَفَ جَرّ سَرِ صاحب زَمونِه                         یُه دَفَ هَم سَرِ تاریخمونِه

یَه دَفَ بی گِنا خاخامَلَی بون                         یَه دَفَ بی عَمَل پیغمبرَی بون

یَه دَف  دَم ای زَنِن قانونگذاری                         یَه دَف وَیبون وَ قانون  هَم فراری

خِذا دونِه که ما دِیوونَه وَیبَیم                        وَاَعصابِ رَوون رَوونَه وَیبَیم

مو در دنیا چلُ هَف سال دارُم                   همیشه هم خُ خُم وَ سَرِ کارُم

مو نیَذُم  اِی طَوری مَردُم رَوونی                         بِدَویِن صُب و شَو سِی تِکَی نونی

مِنِ تهرون سه شیفتِ کا رِ بیرون                  ونِصپِ شَو اِیان حیَرونِ حیَرون

بَچِیُل که  نه بَو دارِن نه ماذَر                       بِرادر بِی خَوَر از وضعِ خواهر

تونه وَ اِی امام صاحب زمونه                      بِیاریت فِکرِتونَه مِنِ حونَه

چراغ حونه من مَجِت روا  نی                  مو وَت ایگُم که تا آخر بذونی

دلِت ایخُ کنی اِی حَرفِمَ گوش                دلت ایخُ که هم کنیش  فراموش

اما بِشنُف وَمو گِردِلَه مِردُم[3]                           بیا یه خذمتی خت کُ وَ مَردُم

سیاست یه چیَه دَی بَو نذاره                       مِثِ تفگیَه که بی قطاره

خذا دونِ جلال رَنگی نذارِه                       هَمَش سی مَردِمِه که بی قراره

تو دونی اِنقلابَل خون رَوونَه                      وُکِه پُشتِ خَطِه هیچ وَخت نَونِه

اگر سی انقلاب دلشوره داریت                  وَجَی تخم کینه اصلاح بکاریت

وَجَی حزب و گرو که ایگِریتو                   سی هر کاری وَتَی مردم بِرَیتو

اگر مردم نَخُن اوضا خُ چولِه                        وَشو کار نیکنِه حتی گلولِه

امام ایگُ کِه مُ خدمتگذارُم                       وَغَیرَه مردمَه کاری نذارُم

همی دِیگ[4] رهبرِجاگِر[5] خمینی                    وَمردم کِه تشکر مَه تو نیَذی

اما خذمت و مردم خُ نَه پیلِه                       اما خُ ای حَرفَلِ مُ سیت مَتیلِه

اگر ایخَی کِنی خذمتگذاری                      نبایَت مردم وَت وابو فراری

بِییَت اِی حَرفَلِ ایمانَه بُوازِیت                 وَجَی پِیلَل بِییَت کارخونه سازیت

من ای کارخونِیَل ده تاجَوونی                    ایایِن ایکِنِن سیِمو خَلونی

اما ای کارشو داره نتیجَه                             مثِ خاگی که آخِرِش وَجیجَه

اگرپیلی که مِن بانکَل کَمَی بو                    که وَ اِشنُفتَنِش پُشتُم خَمَی

بِنِن اِ ی پیلَلَه مِن کار و باری                         هَمَی مردم کِنِن پژو سواری

خلاصه حرف دل بسیاری دارُم                    وَسی حَرفَل هزاران نُکتُه دارُم

اما اَر بو کَسی تنها وَ حونَه                           یَه حَرف هَم سیش بَسِه بورِِّ بِهونَه

کِرَو میرزا جِلال خُندِی یَه دَرسی              خِیالِت وَیبوهِه یَه کَسی هِسیِ

بیَو میرزا تو وِل کُن اِی سیاست

هَمو دَرسُ بَلی نَه کُن قناعت

23و24 مهر ماه 1390 شمسی- تهران، لویزان         



[1] - برادرشهیدم شهریار

[2] - بلوط مان

[3] - مرد کوتاه قد

[4] - دیروز

[5] - جانشین




طبقه بندی: شعر، 
برچسب ها: یارونه، بهونه، سازندگی، جلال، درس، سیاست، قناعت،
ارسال توسط جلال یوسفی
بایگانی مطالب
نظر سنجی
اشعار را چگونه ارزیابی می کنید؟






پروفایل
000000000000000000
صفحات جانبی
oooooooooooooooooo
پیوند های روزانه
امکانات جانبی
محل تبلیغات سایت
امکانات جانبی